مقدمه و هدف: بیشتر صنایع کاغذ و مقواسازی برای دفع پسماندهای تولیدی خود، صرف نظر از هزینه های گزاف، از دو روش متداول سوزاندن و دفن در خاکچال استفاده می کنند. ترکیبات خطرناک موجود در این نوع پسماندها، سبب آلودگی های محیط زیست و به خطر افتادن سلامت بشر می شود. بسیاری از مطالعات سال های اخیر نشان می دهد که بعضی از ضایعات حاصل از صنایع کاغذ و مقوا می تواند به عنوان مواد اولیه در صنعت ساختمان به کار رود. این تحقیق با هدف تعیین درصد بهینه اختلاط پسماند مقواسازی در تهیه بتن سبک غیر باربر انجام شد.روش بررسی: در این تحقیق از دو نوع پسماند کارخانه مقواسازی (پسماند نوع 1 حاوی مقوا و ماسه و پسماند نوع 2 حاوی نایلون، یونولیت و مقوا) که بیشترین حجم پسماندها را تشکیل می دهند استفاده شد. مشخصات فیزیکی و میکروبی پسماندها مطابق ASTM اندازه گیری شد. همچنین ترکیب های مختلف شیمیایی پسماندها شامل عناصر مختلف با استفـاده از میکروسکـوپ الکترونی اندازه گیری شد. پس از آماده سازی نمونه ها، آزمایش های مورد نظر برای تعیین درصد بهینه اختلاط پسماند در بتن در سنین 7، 14 و 28 روز انجام شد.یافته ها: از آنجاییکه pH نمونه بتن های تازه حاوی پسماند بزرگتر از 12 می باشد، می توان مطمئن شد که هیچ گونه مشکل میکروبی وجود نخواهد داشت. به طورکلی استفاده از پسماند در تولید بتن سبب کاهش مقاومت فشاری نمونه ها می شود. مقایسه مقاومت فشاری بتن های حاوی پسماند نوع 1 و نمونه بتن های حاوی هر دو نوع پسماند، نشان می دهد با کاهش میزان پسماند نوع 2 نسبت به پسماند نوع 1 مقاومت فشاری بتن بهبود می یابد. نتایج حاصل از آزمایش چگالی خشک، نشان دهنده کاهش چگالی نمونه های بتنی حاوی پسماند با افزایش درصد جایگزینی پسماند در بخش ماسه می باشد. همچنین استفاده از پسماند نوع 2 باعث سبک تر شدن نمونه های بتنی نسبت به نوع 1 می شود. مقادیر بهینه درصدهای جایگزینی پسماند بجای بخش ماسه بتن برای نمونه های حاوی پسماند نوع 1 و نوع 2، به ترتیب 70 و 75 و همچنین برای نمونه های حاوی هر دو نوع پسماند، 49 درصد پسماند نوع 1 و 21 درصد پسماند نوع 2 می باشد.بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، استفاده از پسماند نوع 1 در تولید بتن به لحاظ اقتصادی و زیست محیطی به سبب استفاده از سیمان کمتر رضایت بخش تر می باشد. استفاده از پسماندهای کارخانه های مقواسازی در تولید بتن سبب صرفه های زیست محیطی و اقتصادی (سودآوری و تولید اشتغال، کاهش هزینه های انتقال پسماندها به محل دفن، کاهش وزن سازه، استفاده از پسماند به جای خرید ماسه و کاهش آلودگی های زیست محیطی ناشی از سوزاندن و دفن پسماندها در خاکچال) می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

در این پژوهش ویژگی های مکانیکی چندسازه پلیمرهای بازیافتی (پلی اتیلن و پلی پروپیلن) و لجن کارخانه بازیافت کاغذ از دو منبع مختلف شامل لجن پساب (S) و لجن روی(D) DAF  به عنوان تقویت کننده مورد بررسی قرار گرفت. برای ساخت چندسازه از سه سطح لجن کاغذ (15، 30 و %45) استفاده شد. برای اختلاط مواد از دستگاه هک و برای ساخت نمونه های استاندارد از قالب گیری تزریقی استفاده گردید. نتایج بدست آمده نشان داد که چندسازه حاوی پلی پروپیلن و لجن پساب دارای ویژگی های مکانیکی بالاتری نسبت به چندسازه حاوی پلی اتیلن و لجن روی DAF می باشد. با افزایش میزان هر دو نوع لجن کارخانه بازیافت کاغذ به عنوان پرکننده ویژگی های کششی و خمشی نسبت به پلیمر خالص افزایش یافته است. البته فقط با افزایش میزان لجن روی DAF کاهش در مقاومت کششی چندسازه مشاهده شد. با افزایش میزان هر دو نوع لجن مقاومت به ضربه در همه چندسازه های مقاومت به ضربه کاهش یافت. همچنین چندسازه های حاوی لجن روی DAF مقاومت به ضربه پایین تری نسبت به لجن پساب کارخانه نشان دادند.

به منظور کاهش اثرات زیست محیطی و همچنین افزایش بهره وری انرژی در فرآیند تولید سیمان، امروزه از مواد جایگزین کلینکر در سیمان استفاده می شود تا با مقدار معینی از کلینکر تولیدی کارخانه سیمان بتوان مقدار بیشتری سیمان مرکب با مشخصات یکسان تولید نمود. این امر با ترکیب مناسب مواد کم کربن و سازگار با محیط زیست حاصل می گردد. هدف، تولید سیمانی است که ضمن در دسترس بودن مصالح منجر به کاهش انتشار دی اکسید کربن شود. در این مطالعه، از مواد معدنی بازیافتی (خاک رس بازیافتی و سرباره کوره آهن گدازی)، رس کلسینه و همچنین پودر سنگ آهک به عنوان جایگزین جزئی سیمان/کلینکر برای ساخت سیمان کم کربن استفاده شده است. مشخصات ملات تازه و مقاومت فشاری از جمله آزمایش هایی هستند که در این مطالعه در نظر گرفته شده اند. از این رو، 16 طرح اختلاط شامل 5 طرح اختلاط ملات حاوی رس کلسینه، پودر سنگ آهک و مواد بازیافتی برای جایگزینی سیمان و 9 طرح اختلاط حاوی رس کلسینه، پودر سنگ آهک و مواد بازیافتی برای جایگزینی پودر کلینکر به همراه دو طرح مرجع تهیه شدند. نتایج نشان داد که مقاومت فشاری طرح های حاوی خاک رس بازیافتی در سنین مختلف مشابه طرح های حاوی خاک رس طبیعی است. براساس نتایج، مقاومت فشاری طرح های حاوی خاک رس بازیافتی و سنگ آهک با 30 درصد جایگزینی در مقایسه با طرح مرجع حدود 20 درصد کاهش یافته است. این در حالی است که کاهش مقاومت فشاری طرح های 35 درصد جایگزینی حاوی مواد معدنی بازیافتی تنها کمتر از 10 درصد بوده است.

امروزه در ساخت رویه های آسفالتی به دلیل افزایش شدید قیمت قیر و مشکلات زیست محیطی به موضوع بازیافت گرم توجه شده است. از نکته نظر فنی، الیاف مصالحی هستند که تعدادی از رفتارهای مخلوط های آسفالتی را بهبود می دهند. هدف این پژوهش، بررسی رفتار فنی مخلوط های آسفالتی گرم حاوی تراشه آسفالت در حضور الیاف پارافیبر به منظور تعیین مقدار مناسب این الیاف و تراشه آسفالتی درتهیه مخلوط های آسفالت گرم بازیافتی است. بدین منظور از یک رویکرد جدید برای طراحی آزمایش، تحلیل نتایج و انتخاب ترکیب مناسب آسفالتی استفاده شد. این رویکرد، از یک روش طراحی عاملی دو سطحی در محیط نرم افزار دیزاین اکسپرت بر اساس توابع مطلوبیت استفاده می کند. نتایج تهیه نمونه های آزمایشگاهی و تست آنها نشان داد که در مخلوط حاوی 50 درصد تراشه و 6 درصد قیر، افزایش الیاف از صفر به 2/0 درصد، مقدار استقامت مارشال را 4/17 درصد افزایش و مقدار روانی را 8/3 درصد کاهش می دهد. در همین مخلوط با مقدار قیر 4 درصد، با افزایش الیاف از صفر به 2/0 درصد، مقدار استقامت و روانی مارشال به ترتیب 8/1 و 5/21 افزایش پیدا می کند. بیشترین فضای خالی مربوط به مخلوط آسفالتی، حاوی 50 درصد تراشه، 4 درصد قیر و 2/0 درصد الیاف است. تحلیل نتایج نشان می دهد که ترکیب مناسب برای تولید مخلوط آسفالت بازیافتی با توجه به معیارهای طراحی در آیین نامه روسازی راه های آسفالتی ایران برای مصالح منتخب در این تحقیق، 6 درصد قیر، 50 درصد تراشه آسفالت و 2/0 درصد الیاف پارافیبر است.

امروزه کارخانجات تولیدکننده کاغذ، به ویژه کارخانجاتی که بنا به مسایل زیست محیطی و کمبود منابع جنگلی از کاغذهای باطله استفاده می کنند، نیازمند هستند تا نوع الیاف موجود در منابع اولیه را شناسایی نمایند، تا در خصوص بهبود کیفیت کاغذهای تولید شده در فرایند بازیافت، مدیریت بهتری را اعمال نمایند. به همین منظور از 6 کارخانه مهم کاغذ سازی در ایران (7 نوع کاغذ مختلف) که ماده اولیه آنها کاغذ باطله می باشد، نمونه برداری شد، تا امکان شناسایی الیاف مورد بررسی قرار گیرد. از کاغذهای تولیدی مطابق با استاندارد ISO 9184-1 (ISO 1990)، نمونه های لام آزمایشگاهی تهیه شد و از ویژگی های مورفولوژیک و آناتومیک مندرج در اطلس های معتبر آناتومی در جهت شناسایی الیاف غیر بومی کمک گرفته شد و در نهایت فراوانی هر یک از گونه های شناسایی شده نیز یادداشت گردید. نتایج نشان داد که شناسایی الیاف کاغذهای بازیافتی کاملا امکان پذیر می باشد. در میان کاغذهای تولید شده در کارخانجات ایران، از سوزنی برگان کاج ها (Pinus spp.)، پیسه آ(Picea spp.)  و لاریکس (Larix spp.)، از پهن برگان گونه های صنوبر (Populus spp.)، راش (Fagus orientalis)، غان (Betula spp.)، توسکا (Alnus spp.) و ممرز (Carpinus betulus) و از غیر چوبی ها گندم، ذرت، پنبه، برنج از فراوان ترین گونه های شناسایی شده بودند. تعداد دفعات بازیافت و همچنین مراحلی نظیر پالایش و کوبیدن در فرآیند تولید کاغذ باعث تخریب الیاف شده و شناسایی الیاف کاغذ را به ویژه برای گونه هایی که الیاف آنها متشابه می باشد به سختی همراه می سازد.

این پژوهش به ضمایر بازیافتی در زبان فارسی می پردازد. هدف از این تحقیق، توصیف نحوی ضمایر بازیافتی زبان فارسی در چارچوب نظریه حاکمیت و مرجع گزینی است. جایگاه های حضور ضمیر بازیافتی، عامل «حرکت» در فرایند شکل گیری ضمایر بازیافتی و علت دستوری یا غیردستوری بودن حضور ضمایر بازیافتی، موضوعات عمده بررسی شده در این تحقیق هستند. در این تحقیق مشخص شد ضمایر بازیافتی در زبان فارسی مشتق در پایه هستند و حضورشان در جایگاه هایی خاص اجباری است.

مقدمه انتشار آلاینده های متیل مرکاپتان، هیدروژن سولفید، دی متیل سولفید و دی متیل دی سولفید از دستگاه های خشک کن صنایع مقواسازی باعث آزار بویایی و اثر بهداشتی بر شاغلین و ساکنان مجاور این صنایع می شود. مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی سیستم تهویه صنعتی و اسکرابر بستر دار اجراشده در کنترل هیدروژن سولفید منتشره ی خطوط درایر یک صنعت مقواسازی انجام شد. روش کار در این مطالعه غلظت آلاینده ها در منطقه تنفسی کارگران، محیط عمومی کارگاه در 2 حالت فعال و غیر فعال بودن سیستم تهویه و قبل و بعد از اسکرابر جهت تعیین اثر بخشی سیستم طراحی شده در کنترل گاز هیدروژن سولفید مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها بازده سیستم تهویه موضعی در کاهش میزان مواجهه فردی در خطوط درایر 55 درصد بود. بازده اسکرابر بستر دار در حذف هیدروژن سولفید از جریان گاز در خروجی پالایشگر 91. 7درصد به دست آمد. نتیجه گیری نتایج به دست آمده نشان داد که سیستم تهویه موضعی به همراه اسکرابر بستر دار بازدهی مناسبی در کنترل هیدروژن سولفید منتشره از خطوط درایر دارد و این سیستم می تواند برای چنین صنایعی گزینه مناسبی باشد.